KATEGORİLER

• Anasayfa
• Güncel Haber
• Etkinlikler
• Şiir
• Hikaye
• Deneme
• Makale
• Edebiyat Bilgisi
• Künyemiz
• Kitap Tanıtımları

HABER ARA

Yürü… Onların görebilen ama görülmeyen gözlerini fark etmek için yürü. Ve içinden say. Alınyazılarını lastik bir silgiyle silen kadınları say. Boş kalan satırlar, bir erkeğin karalama kâğıdıdır… Kaç alın karalanmış say…

Yürü… Herhangi bir yöne doğru… Nasıl olsa her yerde onlar: Kafanı kaldır. Yüksek binaların balkonlarında mutlaka bir tane görürsün. Dağınık saçlarından, ıslıksız ağızlarından tanırsın onları. Ama gözlerine yaklaşamazsın. O halde onları buçuktan say…

Bazısına yol yürümekle rastlayamazsın. Düşle! Sofa üzerinde, ütü başında, ocağın gerisinde, yorganın altında, doğum masasında ruh kürtajı yaptıran kadınları hayal et; onları da çeyrekten say.

Kalabalık yerlere yürü… Işıklı yerlere… Porselen, kristal, kadife olan yerlere yürü… Parmaklarına sıkıştırdıkları sigaralarıyla konuşan kadınlarla karşılaşacaksın, bütün hayatını dün tanıdığı arkadaşına anlatan geveze kadınlarla.  Aslında kendi kendilerine mırıldanır onlar: Yalnızlığı öğrenmek ancak böyle mümkün. Ağız kalabalıkları bundan. Ezberine yalnızlığı alan güzel kadınları say… Gözlerini sana çevirene kadar onlara bak; içinden onlara neden baktığını geçirmeyi unutma yalnız… Yüzünü sana çevirirken hırçınlaşacak ama içinden geçirdiğin o sessiz ezgiyi işitince bakışları kucağına doğru tökezleyecek, görürsün…

Bir dolmuşa biniver… Kirpiklerinin gerisinden düşler kuran kadınları bul. Alınları pencerede. Hareket halindeyken o dolmuş, kaçı hayallerini asfalta yuvarlıyor? Önce hayallerin parçalanışını seyret, sonra da o kadınları say. Yorgun omuzlarından senden tarafa dönecek olurlarsa; saydığını belli etme… Daha da fazla yorma onları…

Bir büfenin önünde in. Ocakbaşı, ekmek arası olsun. Hızlı, özensiz ve lezzetli şeyler hazırlayan bir yer… Kalabalık bir yer… Sevgililerin yanından süratle geç, onlar iki görünüp bir olanlar, neresini sayacaksın ki zaten: “bir” bitti bile bak! Yüzüklü, yüzüksüz; öyle anlayamazsın onları. Konuşurken de susarken de şarkı söylerler. Bizim o şarkılarla işimiz yok. Sessizliğe doğru yürü: Küçücük masalarda birbirine olanca yakınlığı ile oturup, dokunamayan ve “yiyerek” doyacağını zanneden insanların yanına doğru… Elindeki ekmeği taparcasına kavrayan adamı seyret önce, sonra o ekmeğin yerinde olmak için daha ne kadar bekleyeceğini bilemeyen kadını say…

Bazısı iyi saklar kendini, renklerini yitirmek böyle bir şey… Saydamlaşır, kokusuzlaşır… Anlayamazsın böylesini, göremezsin, sayamazsın… Zaten sıfır sayılmaz.

Ama bazısı, henüz ruhunu hiçleştirmenin arifesindedir. Işığa uçan pervanedir. Yanmak üzeredir. Sırçadır. Dağılmak üzeredir. O yüzden herkesten daha gürültücüdür, daha parlaktır ve daha kolay tanınır öylesi. Onun kokusu, rengi, sesi öfkedir. Öfkeli bir kadına gizlice yaklaş. Sabırla o fişeğin parlayıp sönmesini bekle. Ardından dağılışını, parçalanışı seyret… Sonra say. Bin bir say… Kaç parçaya bölündüyse o kadar say.

Demek mutsuzluğu ölçmek, matematikleştirmek istiyorsun. Mutsuzluğu elle tutmak, görmek…

Kadınların arasına karışacaksın el mecbur!

Ama baştan söyleyeyim, gördüğünü ne kadar sayarsan say hiçbir denklemin içine koyamazsın. Denkleştiremezsin!

Matematiksiz olan uhrevidir, bilmen gerek.

O yüzden kadındaki mutsuzluk çileli bir ibadettir.

Sen say yine de, zikrede zikrede anlayacaksın. Avuçlarında boşluğu tavaf edecek her saydığın. Sonra yine ve yine kendine döneceksin. Ee, bir bakmışsın imamesi oluvermişsin bu tespihin.

SON DAKİKA HABERLERİ

ANKET

Tüm Anketler